Oké, anderen waren mij voor (dominiek en blogwolf), maar ik moet zeggen dat ik ook danig onder de indruk ben van wat deze week in Britain’s Got Talent gebeurde. Vanuit het niets stond daar in één keer Paul Potts.
Jurylid Piers Morgan kon het niet beter zeggen zoals hij in het tweede filmpje doet:
“When I signed up to do this show, and I remember talking to Simon (Cowell, de grootste eikel in showbizz), and we both sort of shared this vision of finding somebody who’s doing an ordinary job, very unassuming and quietly had an amazing talent and we could provide them with a platform to just show the world what they can do. And… you’re that guy!”
Even voor de duidelijkheid, ‘that guy’ is Paul Potts, een GSM verkoper. Het is geen geheim dat hij wel degelijk een geoefend operazanger is, maar door verschillende tegenslagen heeft hij zijn talent nooit ten volle kunnen benutten. Vandaar dat hij met een groot gebrek aan zelfvertrouwen zichzelf toch inschreef voor Britain’s Got Talent. Niets vermoedend ziet het publiek en de jury een eenvoudig uitziende veertiger met een aandoenlijk gebit het podium opwandelen en vertellen dat hij eventjes opera komt zingen. Aan Simon Cowell’s gezicht is al af te lezen dat hij er niet bijzonder veel zin in heeft. De messen werden duidelijk al geslepen en het publiek zag de bui al hangen. De muziek wordt gestart en vanaf de eerste noot die hij uitstoot slaat hij met zijn versie van de aria Nessun Dorma zowel publiek, jury als televisiekijkend Verenigd Koninkrijk met verstomming. En mij ook… verdorie! Later deze week plaatste hij zich voor de finale op zondag met ‘Con Te Partiro’. Oordeelt u zelf maar!
Ook Sufjan Stevens heeft zijn ding gedaan voor La Blogotheque. Zoals steeds in al hun filmpjes, doet de artiest weer superspontaan zijn ding . Eventjes een cover van The Innocence Mission ‘The Lakes of Canada’ op het dak van Cincinatti’s Memorial Hall
Zondagavond ben ik met mijn lief naar de Fixkes gaan kijken. Al ergens in oktober toen Otto Jan Ham ze voor een keertje speelde op StuBru was ik verkocht. Toen was er nog geen sprake van nummer één hitjes enzo. Toen moest het allemaal nog goed en wel beginnen. Stijn had ze in zijn voorprogramma gezet en zo zijn ze traag maar gestaag dankzij hun MySpace pagina in de picture gekomen. Af en toe wat krantenaandacht en dan KNAL! …viel kvraagetaan in als een melacholische donderslag bij heldere hemel op Vlaanderen.
Al snel bleek dat het publiek op zondagavond in Trix, leuke club trouwens, ook wel wat meer kende dan alleen hun hitje. Seuzeke en Ongelukkig, die al van in het begin op MySpace stonden werden danig gesmaakt. Opvallend was het enthousiasme van de Fixkes, het straalde af op het publiek!
Het stak allemaal met de nodige speelsheid goed in elkaar. Sam Valkenborgh die zelf ‘Stabroek’ inzet, en stillekes aan kwamen de andere Fixkes hem vervoegen. Met veel gevoel voor ritme, de vlotte babbels en grapjes werd het publiek door het setje geleid. Als Sam dan nog even plaats ruimt voor Mira en 10.000 meta’s (nog enkele andere dialectpoppers uit het Antwerpse) van de Freestyle Fabriek voor een portie moddervetgeile hiphop verpakt met de welluidende titel ‘Mak eens op aa lief zitten, astemblief!’ dan voel je je als publiek pas echt verwend.
Ook andere (de nog onbekende) liedjes als ‘pistolekes’ en ‘lepeltje’ klonken leuk in hetoor. Op één of andere manier weet Sam Valkenborgh het publiek, dat vooral uit jonge dertigers bestond, recht in het hart te raken. Het was alsof ze zaterdag hun geslaagde vuurdoop hadden gehad in een uitverkochte ABclub en dat de druk wat van de ketel kon.
Tijdens de bisronde leek het publiek het jammer genoeg wel al een beetje gehad, ‘kvraagetaan’ was immers al langsgekomen. Geroezemoes stak de kop op, maar dat was buiten Sam gerekend die in zijnen alleene het podium terug besteeg en de zaal met verstomming sloeg met ‘Alles komt terug’. IJzingwekkend stil werd het plotseling door de eenvoud van zijn tekst en muziek. De laatste woorden sloegen in als een bom! Afgerond werd er met de funky reggae mix van kvraagetaan. Een versie die mij op hunne MySpace niet echt kon bekoren, maar live wel als leuke afsluiter kon dienen.
De Morgen gaf gisteren hun optreden in de ABclub op zaterdag een mooie vier sterren. Zondagavond hebben ze er in Trix minstens zoveel verdiend, met Mira als toetje! Alles doet een mooi full album beloven, wanneer die er komt is mij nog niet ter oren gekomen.
Ik heb me laten vertellen dat ‘Seuzeke’ de volgende single zou worden, allen naar hun MySpace, want dat staat daar al veel te lang te blinken!
Goh, ja, ik had toch geen ticketten. Toen vond ik dat ontzettend spijtig want ik wist niet eens dat ze naar de Hallen gingen komen en toen was het al uitverkocht.
Nu heeft de zanger wat last van sinusitis. Geen leedvermaak langs deze kant, echt niet…
Nu ben ik niet de eerste waarschijnlijk waar ge het nieuws op leest, maar wel de eerste die uw pijn verzacht.
Gisteren is er weer een nieuw concertje van La Blogotheque verschenen op het net, en wel met Arcade Fire! Be amazed! They are fucking glorious! Neon Bible in de lift en Wake up gewoon tussen het publiek! Geniet, ik gebied het u… Het staat geschreven in de ‘Neon Bible’
Andrew Bird is een Amerikaanse singer/songwriter, enfin troubadour noemt hij zichzelf. Speelt zelf viool, gitaar, glockenspiel, zijn fluit… Euh hij fluit ook… Rijkelijk georkestreerde nummers, zeer meeslepend!
Enkele nummers die ik op het net vond en op zijn MySpace pagina hebben mij prompt tot fan gebombardeerd!
Andrew Bird is een Amerikaanse singer/songwriter, enfin troubadour noemt hij zichzelf. Speelt zelf viool, gitaar, glockenspiel, zijn fluit… Euh hij fluit ook… Rijkelijk georkestreerde nummers, zeer meeslepend!
